Waarom schrijf ik? Waarom maak ik? – febr. ’22

Onlangs werd me de vraag gesteld: waarom maak je het werk dat je maakt?

Meestal is op die vraag een glimlachend antwoord afdoende als…’Nou mijn handen zijn gewend bezig te zijn’, of…’Ik wordt altijd blij van kleuren.’….of…: ‘Als de was is verdwenen is het zo’n verrassing hoe het werk eruit ziet.’ Allemaal eerlijke antwoorden, maar de vraag bleek meer diepgaand bedoeld.

Wat beweegt me? Waar komt de gedrevenheid vandaan? Zonder glimlach zei ik: ‘Ik wil er informatie mee overbrengen.’ en later voegde ik toe: ‘Ik wil een beeld van de wereld neerzetten, zoals ik ‘m zie.’ Soms zie ik de wereld mooier dan de meeste mensen, bijvoorbeeld wanneer ik een schilderij maak over iets wat ik zie in mijn directe omgeving. Ik woon in een nieuwbouwwoonwijk. Er zijn mensen die dat burgerlijk noemen. Mag :-). Maar zelf vind ik het hier mooi. Dus dan leg ik dat graag vast. Want voor we het weten zijn er mensen die zeggen: het stelde niets voor. Het kan wel weg. Daarnaast slaat me wel eens de schrik om het hart om iets wat ik zie. Bijvoorbeeld wanneer ze de bomen kappen langs de provinciale weg in mijn dorp. ‘Democratisch proces’, ‘Die worden teruggezet’, is de verklaring. Een uitleg die voor veel mensen afdoende is, maar voor mij niet.

In mijn werk wil ik informatie overbrengen zoals we die niet op school, noch thuis, noch uit de krant leren. Want ook nieuwsmedia zijn volgend: ze vertellen wat er gebeurt, maar de relatie met de wethouder dient wel overeind te blijven. Die is volgende week weer nodig voor een volgend feitje.

In kunst kan ik aandacht vestigen op dat wat niet klopt in de wereld om ons heen.

Daarbij denk ik aan de bomen die enkele jaren geleden in mijn dorp zijn gekapt om een snelweg aan te leggen. Een democratisch proces mag het zijn geweest, maar de aanblik van de omgekapte bomen was verschrikkelijk. Ik maakte er foto’s van. Ik laat er hier enkele zien.

Ik ga er enkele werken over maken. Niet in textiel, want textiel is zacht en toegankelijk. En het werk mag wel om te schrikken zijn. De titel van de schilderijen weet ik al: het is de reclamenaam die is bedacht voor de aanleg van de snelweg. De Groene Boog.

Schetsen, gemaakt naar aanleiding van de foto’s