Er is met de machine genaaid en met de hand geborduurd.
De lijnen van het perspectief, de voorstellingen zijn geïnspireerd op volkstuinen.
Op de laatste foto van deze pagina ziet u het werk volledig.
Iets nieuws maken met kleine lapjes textiel is een zeer oude techniek.
Met name vrouwen doen het al zo lang als de mensheid bestaat: een stukje stof, een niet versleten randje uit een oud kledingstuk…als je die aan elkaar maakt, ontstaat een grote en sterke lap.
Het samenvoegen van lapjes is voor mij een metafoor: ik maak zelf een nieuw zinvol geheel uit iets dat ogenschijnlijk niets meer waard leek. Een beetje zoals het leven :-).
Een oud stukje stof, verbonden aan veel herinneringen, bijna was het weggegooid, komt in een nieuw verband te staan, waarna het deel wordt van iets nieuws dat weer dienst doet, iets dat mooi is. Het krijgt weer betekenis.
Als ik de waarde besef, is niets oud of afgedankt.
Het begrip nieuw krijgt een meerwaarde, omdat ook het oude wordt meegenomen in het nieuwe.
Enfin: wandkleden van lapjes. Alle katoenen of linnen lapjes verf ik zelf. Soms maak ik eerst witte lapjes aan elkaar, die vervolgens worden gebatikt.
Batik is een zeer oude schildertechniek waarbij gesmolten was wordt gebruikt om de verf te sturen naar plaatsen waar ik deze kan gebruiken.
Het kan ook andersom zijn: ik maak een ontwerp en dan verf, borduur ik daar de lapjes bij.
Ik vind dat het een meerwaarde heeft, wanneer je kunt zien dat de voorkant van een werk is verbonden met de achterkant. Het geeft zowel het werk als het proces transparantie.
Bij batikken blijft alles zichtbaar.
Ook in die transparantie zie ik een metafoor: de pigmenten lopen naadloos over in een volgend vakje.
Alles staat in verbinding met elkaar.
Onderstaande twee lapjesschilderijen maakte ik een jaar of tien geleden.
Ik verfde toen nog niet zelf.
Het werk werd in 2016 geselecteerd voor de landelijke tentoonstelling van het Quiltersgilde in Breda.
Onderstaand wandkleed maakte ik betrekkelijk lang geleden (2015). De stukjes stof zijn van zijde en wolvilt. Ik borduurde met de hand. De randen aan de zijkant zijn van doorzichtige zijde.
Dit wandkleed is geinspireerd op een landschap in Midden Frankrijk. De stukjes stof zijn van zijde en wolvilt. De vormen die lucht of water verbeelden zijn van zijde en de aarde is van vilt.
De details maken het werk boeiender. ik borduurde deze met de hand.
De randen aan de zijkant zijn van transparante zijde.
Meer lapjeswandkleden
In het blog (Maakproces) kunt u………………
…….bij juni ’21 meer lezen over dit patchwork.
Het heet ‘De Ackerdijkse Plas’.
Ook dit werk is een batik. Ik startte met blanco katoenen lapjes patchwork.
Bij deze techniek is de achterkant ook heel interessant: de kleuren lopen door over de naadjes.
Ook dat vind ik een metafoor:
iedere handeling loopt door in een gevolg. Niets gaat verloren; alles krijgt een vervolg.
In mei ’21 en jan. ’23 schreef ik eveneens over wandkleden gemaakt van lapjes. Klikt u s.v.p. bij Blog (bovenin de menubalk) op ‘het maakproces’, dan wijzen de afbeeldingen en de titels u verder de weg.
In juni ’22 maakte ik twee wandkleden over het verliezen van het textiele ambacht en de overgang naar de huidige moderne textieltijd. In het onderste deel van het linnen wandkleed zijn lapjes van katoen ingevoegd, alsof het een stripverhaal is. De titel van de wandkleden: We Zijn De Draad Kwijt I en II.
In juli ’22 maakte ik één patchwork batik, die aan twee zijden een boodschap vertelt: de mooie voorkant vertelt hoe mooi een landschap kan zijn. De achterkant vertelt: die mooie voorkant bestaat uit kleine, losse, kwetsbare stukjes.
Ik maakte deze batik nadat ik over dit landschap vier acryl schilderijen had gemaakt. U kunt ze zien en er meer over lezen in http://Marijadriaens.com/2024/06/30/het-bergse-bos-geschilderd-en-gebatikt-juli-24
Ik maakte, al weer jaren geleden toen ik nog niet zelf verfde, een Zonnebloem in zijde. Ik maakte deze op de traditionele patchworkmanier: stukjes stof spannen over een kartonnetje en dan de randen van het textiel aan elkaar verbinden. Ook bij dit werk fascineert de achterkant.
De voorzijde plaatste ik op de pagina https://marijadriaens.com/creaties-in-textiel/
Steeds denk ik…ja, dit zijn ze…mijn lapjesschilderijen, zoals een kleindochter ze ooit betitelde en zoals zoals ik ze zelf ook graag mag noemen.
En dan scroll ik door de foto’s en vraag me af: en deze, heb ik die op de site gezet?
Nee, dus. En dat terwijl onderstaand werk me zo lief is. Het stelt het landschap in de Ooypolder bij Nijmegen voor : de uiterwaarden langs de rivier De Waal en de weg over de dijk.
Het is gemaakt van stroken/restjes zelf geverfde stof. Deze zijn op kleur gerangschikt.
Bevestigd, zowel met de hand als met de machine op linnen doek. Door al die bewerkingen komen er veel rimpelingen in de stof.
Daarom is doek over een plank gespannen; zo staat het mooi strak.
Het doek is best groot: de langste kant is ongeveer 120 centimeter.
Bij het blogbericht van september 2026 leest u over onderstaande twee patchworkwerken.
Alle lapjes zijn met de naaimachine aan elkaar gemaakt.
Ook onderstaande werken maakte ik een jaar of tien geleden.
Ze zijn gemaakt van restjes zelfgeverfde stofjes, sommigen hebben een motiefje, anderen alleen een egale kleur.
De stofjes voor bovenstaande werken hield ik over van onderstaand werk: Lente in de volkstuin.
In dit werk zitten kleine driedimensionale details.
Voordat ik de lapjes aan elkaar zette maakte ik hier en daar kleine opstaande randjes, naadjes.
En ook het borduurwerk wordt gekenmerkt door ‘grote’ lussen, die naar voren komen.
En als laatste laat ik het geheel van de afbeelding zien, waar deze pagina mee begint. Ook hier is het thema: de volkstuin. Alle lapjes zijn in wit, grijs en zwart. Alle lapjes zelf geverfd. Grijze lapjes die ik overhield zijn gebruikt in het werk links boven.
Beide werkjes zijn niet zo groot. De gekleurde volkstuin is ongeveer 60×30 centimeter. En de grijze volkstuin is ongeveer 40×30 centimer.
Veel inspiratie wens ik u toe 🙂
Deze pagina werkte ik als laatste bij op 2 september 2026.
