Iets maken van een lapje stof, iets haken of breien waren lang bezigheden die ik zomaar graag deed. Een handwerkje onder in de tas, een linnen lapje, naald en garen in de hoek van de bank…werken met textiel hoorde bij het eind van de dag.
Totdat ik me realiseerde: iets wat iemand ‘gewoon altijd’ doet, mag ik kwalificeren als ‘hoogst persoonlijk’.
Ik leerde het werken met naald en draad zien als waardevol, een ambacht dat mij past.
Ik vergrootte mijn kennis over kunst en werken met textiel.
Ik gebruik het zachte, toegankelijke materiaal om iets te vertellen.
En… lapje, handwerkje…waarom die verkleinwoorden?
Ik leerde begrijpen waarom ik mijn textiel werk onder in mijn tas liet: werken met stof en garen heeft niet zoveel aanzien.
Het ambacht, werk dat al duizenden jaren dienstbaar in huiselijke kring wordt verricht is moeilijk verenigbaar met feminisme. Wie vroeger als taak had iets te maken van textiel, cijferde zichzelf weg.
Waarom zou iemand dat nu zelf nog willen doen?
Inmiddels werk ik zelfbewust, doelgericht en zichtbaar, ambachtelijk én creatief met textiel.
Ik begin met wit katoen of linnen.
Ik kleur zelf de stof, vaak volgens de batikprincipes.
Daarnaast maak ik schilderijen in aquarel en acryl. Ook dat is de textielsector: acryl wordt geschilderd op doek en het papier om te aquarelleren is geheel van katoen.
En ik schrijf over de geschiedenis van textiel: textielkunde.
Want vrouwen van nu kunnen leren van de (vaak ongeziene of niet vertelde) levensverhalen van onze voormoeders.
En ook: de kijker realiseert zich dat werken in textiel veel tijd en techniek vraagt.
Vandaar dat de impact en zeggingskracht van werken in textiel groot kan zijn.
Het blog Textielkunde
Vanaf het moment dat ik bewust en zichtbaar voor de buitenwereld ging werken met textiel, er voor het eerst een boek over las, realiseerde ik me: wat weet ik eigenlijk weinig van stoffen.
Wie maakte onze kleding duizend jaar geleden?
Kan een mens bestaan zonder textiel?
Hoe deden ze dat tienduizend jaar geleden?
Ik zoek naar kennis over onze over het hoofd geziene voormoeders en schrijf daarover zo toegankelijk mogelijk.
En nu de meesten van ons niet meer zelf kleding maken: door wie wordt onze kleding nu gemaakt?
Over dat type vragen gaat het blog/de site Textielkunde.
De schoonheid van het moment en het blog Maakproces
Ik exposeer wel eens. Vanaf 2016 ieder jaar wel ergens 🙂 De impressies daarover staan op het blog het Maakproces.
Natuur, landschappen inspireren mij. De schoonheid ervan doet zich slechts een korte tijd aan ons voor: lichtinval, schaduw, reflecties…het zijn eenmalige momenten, die zich hierna nooit meer voordoen.
Het is mijn doel om de schoonheid van zo’n ogenblik te vangen, vast te leggen. Misschien gaan we er dan met meer respect mee om.
Maar ook geef ik vorm aan gedachtes, ideeën.
De huidige wereld vraagt om verbeelding van onze zorgen.
Iedere maand vertel ik over beweegredenen bij het maken in het blog Het Maakproces.
Daar is recent werk te zien.
Wilt u nog meer weten? Ik ben te vinden op LinkedIn.
En op Pinterest verzamel ik al jaren werk van inspirerende kunst- en textielcollega’s.
marijadriaens.com 