Ruim een jaar geleden besloot ik om meer te experimenteren met combinaties van technieken.
Ik blijf gefascineerd door batik, maar het opbrengen van de was met de tjanting…het is voor mij te subtiel. Ik kan jaloers worden op de finesses in de resultaten van mijn collega-batiksters, maar zelf mors ik snel en ik kan tijdens het maakproces niet geloven dat een klein detail uiteindelijk gaat spreken: hetgeen wel degelijk het geval blijkt. Dat zie ik bij mijn collega-batikkers.
Bij het zoeken naar een eigen stijl herinnerde ik mij gesprekken die ik jaren geleden had met deskundige Marjolein Van Der Stoep.
Zij stelde me vragen als: ‘Welke werk van andere kunstenaars spreekt jou aan?’ en ‘Op welk werk van jezelf ben je trots?’
De antwoorden op die twee vragen plozen we uit op hun betekenis. Hou je van een kunstenaar vanwege…de afbeelding, ….de kleuren….het verhaal, dat het werk vertelt…de emoties die bij mij worden opgeroepen?
Vind je dat ene werk van jezelf het mooist vanwege….die driedimensionale details…de kleuren…het verhaal…weemoed over wat verloren ging…
Aan die beginnerslessen dacht ik terug in de afgelopen maand, waarin ik ook tijd zocht en vond om te schrijven over de geschiedenis van textiel.
Afgelopen maand publiceerde ik het hoofdstuk over hennep.
Ik dacht dat ik dat wel in één hoofdstuk zou kunnen vertellen, maar …. ik ontdekte dat in Noord- Holland drie eeuwen lang hennep is geweven (en verbouwd, en geoogst) voor de zeilen van de VOC-boten.
Ik dacht dat het tweede hoofdstuk een kort vervolg zou worden, maar….het tweede hoofdstuk (nog niet gepubliceerd) wordt nog langer dan het eerste hoofdstuk. Want de ‘handel’ van de VOC en de WIC heeft ook alles met textiel te maken.
Wat maakte ik afgelopen maand? Ik kwam in aanmerking om mee te doen aan een groepstentoonstelling in Amersfoort. Ik mocht een borduurring vullen. Zo’n ring vraagt om een afbeelding met een ronde vorm.
Eerst maakte ik een batik. Ik bracht de was aan met een penseel.
Ik bracht er kleine driedimensionale details op aan: wol, katoen, die ik met kleine steekjes vastzette en vervolgens ook verder bewerkte met textielverf. En vervolgens bracht ik accenten aan met naaimachine en steekjes met de hand.
Ik ben blij dat ik mee mag doen met de tentoonstelling: een groot textielfestival in Apeldoorn in mei aanstaande.
En toen ik de smaak van de gecombineerde technieken te pakken had….ik vertelde al eens dat ik gefascineerd kan zijn door treurwilgen…volgens het principe van de gemengde techniek dat ik hierboven beschreef… ik maakte een batik met de afgeknotte stam van een treurwilg.
De ontspruitende nieuwe takken die zo prachtig kunnen dansen in de wind bracht ik aan met borduursteken.
Van de docent op mijn batikles (Ria Van Dijk, ze vierde recent dat ze tachtig jaar werd) krijgt iedereen aan het begin van een serie lessen altijd een opdracht. Dit keer kreeg ik een smal lapje: het resultaat mocht een afbeelding zijn die paste bij dit formaat: lang en smal.
Ik dacht aan een rivier. Waarna ik dacht aan een hoogtekaart.
Als batik is dit werk af, maar ik kan met naald en draad nog wel accenten toevoegen, schat ik in.
En tot slot: de tentoonstelling bij Kobalt & Co is wegens succes verlengd.
De finissage van de Tentoonstelling SWEET HEARTS is op zondagmiddag 3 mei van vier tot zes uur.
Ik wens u veel inspiratie.
marijadriaens.com 