Iedereen die iets creëert, ‘piekert’ eerst over: ‘wat zal ik maken?’
Al bij het dagelijks maken van een maaltijd is dat een terugkerende noodzakelijk eerste vraag.
Soms blokkeert het niet gevonden antwoord zelfs het creatieve proces.
Maar wat ook voorkomt: soms…komen de resultaten op de ‘wat- te-maken-vraag’ vanzelf.
In de zomer van ’26 gingen wij, leden van twee tekenclubs uit mijn dorp (de lerares https://www.jeannetteruigrok.nl) buiten tekenen in één van de tuinen van de leerlingen.
Hoe mooi de tuin ook was, zelf werd ik geraakt door het uitzicht van de tuin: een ringvaart met waterlelies.
Immers: hoe vaak zie ik die prachtige bloemen echt goed? Ze lijken zich te verstoppen achter de mooie hoge rechtopstaande bladeren. Ik leerde: het cliché beeld van de ronde bladeren met een ontbrekend driehoekje die plat op het water drijven is slechts voor de helft waar.
Bij de waterlelies die ik zag stonden veel bladeren recht omhoog. De waterlelies leken zich te verstoppen onder en achter de bladeren.
Warm zomers weer: ik maakte een aquarel.
Ik ontdekte dat de rechtopstaande bladeren nerven hebben die lichter gekleurd zijn dan het blad.
.
Na de ervaring vanuit de achtertuin kwam het één na het andere idee, en steeds kon ik denken: daar kan ik de foto’s van de waterlelies voor gebruiken.
Zo kwam op mijn tekenclub een les over ‘abstraheren’ voorbij.
Ik abstraheerde de waterlelies. Beide werkjes zijn geschilderd in acryl.
30 x 40 centimeter op karton
En waarschijnlijk herkent u uit de eerste getoonde foto’s het landschap dat u hier terugziet als een batik. En ook de abstractie van de waterlelies is een batik aan het worden. Het werk is nog niet af, maar u krijgt wel een indruk hoe één uurtje aan een mooie waterkant inspiratie biedt voor een zomer lang spelen met verf en kleur en papier en textiel.
Ik wens u veel inspiratie en zelfvertrouwen. (28 oktober 2026)
